برقع

برقع حجاب زنان بندری در جنوب ایران

برقع حجاب زنان بندری در جنوب ایران

یکی از صنایع دستی تزیینی کاربردی ایران برقع سازی نام دارد. در استان های جنوبی کشور، نوعی نقاب یا روبنده، به عنوان حجاب زنان در منطقه رواج دارد که برقع نامیده می شود.

برقع

برقع

تولید و مصرف آن خاص مردم منطقه‌ی جنوب است و طبق سلیقه آداب و سنن منطقه بر روی آن رودوزی یا پولک دوزی می شود و در مناطق مختلف کرانه‌ی خلیج فارس دارای نام های مختلفی همچون مقام حمیرانی، عربی، قطاری، سکانی و. است. برقع از پارچه ‌ای دستباف به نام شیله یا چلوار (و یا از جنس چرم ظریف) تهیه می شود که سطح آن را با نخ های رنگی قرمز، نارنجی و انواع نخ خوس و پولک های رنگی تزیین می کنند، به اندازه ی پهنای صورت است و از بالای ابرو تا پایان بینی را می پوشاند.

برقع

برقع

در طرفین آن قیطان هایی تعبیه شده که با گره زدن به پشت سر، بر روی چهره، استوار می شود (لازم به ذکر است که این قیطانها برای زنان متمول در قسمت جلویی از جنس طلا تا چهار ردیف است).

برقه

برقه

روی بند زنان متاهل و مجرد متمایز است، دختران جوان از رنگ های زرد، قرمز و نارنجی و زنان متاهل یا مسن از رنگ های تیره استفاده می کنند.

برقه

برقه

موارد مصرف برقع، غیر از زینت و رعایت حجاب، برای محافظت پوست صورت در مقابل نور خورشید است. گفته می شود رواج و رونق استفاده از برقع، در زمان استقرار پرتغالیها در این منطقه بوده است.

برقه

برقه

تولید آن در استان هرمزگان و روستاهای جزایر قشم مانند سلخ و پی پشت رایج بوده ولی مرکز اصلی تولید آن روستای درگهان است.

منبع : کتاب هنرهای سنتی ایران در یک نگاه

مولفان: دکتر یاوری،مهندس عرفانی

برای خرید صنایع دستی و محصولات دست ساز هنری کلیک کنید

خرید صنایع دستی و دست ساز های هنری از دستینو
0 پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

Want to join the discussion?
Feel free to contribute!

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *